Dikkat ekonomisinde görünür olmanın ve kendini anlatmanın önemi

Telegram kanalımıza abone olarak en güncel içeriklerden ve ayrıcalıklardan haberdar olun.

Müzik dünyasında, özellikle "yeraltı" kültüründen gelen sanatçıların en sık sığındığı liman şudur: "Benim işim müzik yapmak, fenomen olmak değil." Ancak bu bakış açısı, günümüzün dikkat ekonomisinde kariyerinizi görünmezliğe mahkum edebilir.

Bu, son zamanlarda konuştuğum sanatçıların ''default'' savunma mekanizması durumunda. Cevap: Evet, muhtemelen çekerdi ama dans etmezdi. Efsanevi Paul McCartney bugün TikTok kullanıyor ama "genç görünmeye" veya ''trend hopping'' yapmıyor; stüdyo anılarını kendi tarzıyla anlatıyor.

O yüzden Kurt Cobain bugün yaşasaydı, muhtemelen pedallarıyla oynadığı veya sisteme küfür ettiği ham videolar paylaşırdı veya ikonik hırkasını post atıp belkide tarihin en çok beğeni alan post'u bile yapabilirdi. Bu "influencerlık" değil, hikaye anlatıcılığıdır. Platforma uymak zorunda değilsiniz, platformu kendi dilinizle kullanmak zorundasınız.

Çoğu sanatçı şu döngüye hapsolmuş durumda: Şarkı çıkar, Instagram'a bir post at, ikinci hafta bir repost, üçüncü hafta sessizlik, dördüncü hafta "dinlenmeler düştü" paniğiyle reklam bas. Bu yüzden önceki yazıda bahsettiğim gibi ''3 Yıllık Plan'' hazırlayıp uygulamanız sizi en efektif yöntemdir.

Sosyal medya sizin vitrininizdir. Vitrine sadece ayda bir ürün koyup (release günü) sonra dükkanı kapatıp giderseniz, kimse alışveriş yapmaz. İnsanlar o şarkıya giden "Build-up"ı (hazırlık sürecini) görmek ister. Mixing aşamasındaki krizleri, kapak tasarımındaki kararsızlıkları paylaşmak, şarkı çıktığında reklam basmaktan çok daha değerlidir.

Up and coming sanatçıların yaptığı en büyük hata kariyerlerinin başında Kendrick Lamar ya da Swedish House Mafia taklidi yapıp ''gizemli'' olmaya çalışmaktır. Kendrick Lamar bugün ortadan kaybolup, albümden albüme konuşabilir çünkü o "sessizlik" lüksünü kazandı.

Bu noktaya gelebilmek için hem üretip hem de dönemine uygun vitrinleri kullandı. TDE'nin (Top Dawg Entertainment) ilk yıllarına, YouTube kanalına bakın. Kendrick'in stüdyoda sabahladığı, minibüste sokakta freestyle attığı ismini duyurmak için çektiği içerikleri göreceksiniz. O dönemde "Bizim müziğimiz bu, ortamımız bu, yaşadıklarımız bu" diyerek her şeyi ortaya döktü ve bunu yaparken içerik çekme zorunluluğundan çıkartıp en doğal halinde size şarkılarını anlattığını göreceksiniz.

Ve kitlesini oluşturduktan sonra Dünyanın en büyük şovlarından biri olan Superbowl'u paylaşırken 2 post atması yetti, Albüm çıkardığı zaman tüm ülkelerde birinci sıraya çıkartması için 1 tane post atması yetti, rap tarihinin highest grossing hip-hop turunu yapması için 1 post atması yetti.

Kitle oluşana kadar görünür olmak bir zorunluluktur. Kitle oluştuktan sonra "gizem" bir tercih olabilir. Sıralamayı karıştırmayın.

Diğer hata ise kendi hayatlarını "sıkıcı" bulmak. "Diplo gibi özel jetim yok, neyimi paylaşayım?" diyerek kendilerini (A), süperstarlarla (B) kıyaslayıp değersizleştirirler. Oysa Diplo örneğinde gördüğümüz şey lüks değil, şeffaflıktır.

Stüdyoda bir "snare" sesi üzerine 3 gün boyunca kafayı yediğiniz o anları timelapse olarak paylaşmak "cringe" değildir. Bu, işinize duyduğunuz saygıyı ve perde arkasındaki "ameleliği" gösterir. Bu emek, dinleyicide saygı uyandırır. Dinleyici size saygı duyup sahiplendiği zaman neler olduğunu kendi favori sanatçılarınızı düşününce daha net fark edeceksiniz.

Halihazırda zirvede olan sanatçıların hayatıyla kıyaslama yapmayın. Sizin "sıkıcı" stüdyo rutininiz veya sigara molanız, o rutine sahip olmayan bir ofis çalışanı ya da genç yaştaki çocuklar için "ilham verici" bir kaçış noktasıdır.

Fenomen olmanıza gerek yok, sadece var olmanız ve "cringe" olma korkusunu bir kenara bırakıp süreci müziğinizde yaptığınız gibi göstermeniz yeterli.