Sahnenin kıyafeti: Silüetten tanınmak

Son yazılarda pazarlamanın ve marka bilinirliğinin öneminden bahsettik, içerik üretmeye ve kendinizi tanıtmaya başlayacaksınız. Kamera karşısına geçtiğinizde ne giyeceksiniz? Sahneye çıktığınızda ne giyeceksiniz? Sahneden indiğinizde sizi dinleyenler durdurup fotoğraf çektirmek istediğinde hatıralarında nasıl kalacaksınız?

Sokakta yürürken tanınma seviyesine geldiğinizde ne giyeceksiniz? Son soru biraz gerçek dışı olmuş olabilir; o seviyede yüksek ihtimalle zaten stilistlerle çalışıyorsunuzdur ama bu noktada bile nasıl bir imaj yansıtmanız önemlidir.

Her jenerasyondan ve neredeyse her kıtadan sanatçılarla çalışma fırsatı buldum, bu konu açıldığında kültür ve jenerasyon farkını daha iyi anlayabiliyorsunuz. Ben bu yüzden biraz daha geriden başlayıp daha geniş bir çerçeveden bakarsak daha rahat ilerleyebileceğimizi düşünüyorum.

Bana göre James Brown müzik dünyasının mihenk taşlarından biri bu konuda. Tarihteki yürüyen ilk aura olabilir. 1965'te James Brown sahnede diz çöküp ağlamaya başladığında, arkasında duran adam omuzlarına bir pelerin koyar ve sahneden çıkmasına yardımcı olurdu. Brown yorgunluktan adım atamıyor gibi görünürdü ama pelerini yavaşça yere atıp, mikrofonuna geri yürümeye başladığında seyirciye tekrardan hayata döndüğünü hissettirebiliyordu bu hareketiyle hem müzikal hem görsel şovunu o yıllara göre tavana çıkardı.

Bu rutin onlarca yıl boyunca James Brown konserlerinin imzası oldu. İnsanlar müzik için bilet aldı ama yıllar sonra anlattıkları şey pelerindi. 10 yıl sonra 1974'te Zaire'de Payback'i söylediği videoda da aynı şey oluyor. Videodaki herkesin kıyafetine bakın ve sonra James Brown'u gördüğünüzde "O geldi" etkisini daha iyi anlayacaksınız. Sahneye çıktığında seyirciye selamını verip, pelerini atıp şovuna başlıyor.

Bir performansı yıllar sonra konuştuğumuzda aklımıza önce silüet geliyor. O an ne çaldığını belki unutmuş olabilirsiniz ama üstünde ne olduğunu büyük ihtimalle hatırlıyorsunuz. Televizyonun yaygınlaşmasıyla akıllara gelen ilk isim The Beatles, Sonrasında Freddie Mercury kendi vizyonunu ortaya koydu. Michael Jackson'ın elmas eldiveni. Weeknd'in After Hours kırmızı takımı, Lady Gaga'nın et elbisesi. Kiss'in boyaları. Bunların hepsi albümle birlikte bir görsel paket olarak yerleşti.

Pop, Rock, Rap gibi müzik türlerine nazaran çok daha yeni bir tür olduğu için Tekno biraz garip bir yerde duruyor.

'90 sonları 2000'lerin başında Avrupa'da peak'i görmeye başladığımızda, eski jenerasyon daha farklı bir oyun oynuyordu. Carl Cox yıllarca omzunda Hawaiian gömlekle çıktı, AvB, Ferry Corsten, Ben Klock gibi efsanevi isimler üzerlerinde siyah basic tişört vardı ama kolunda bilmem kaç bin dolarlık saatler takıyorlardı. O saat bir mesaj ama bağırmıyor. Bu 'silent flex' dediğimiz şey, tekno-underground kültürünün o dönemdeki duruşuna uyuyordu. Sven Vath, Ricardo Villalobos, Sasha, hepsinin bir estetiği vardı ama görselliği marka yapmaya oturmadılar. Açıkcası o dönemin şartlarında ihtiyaçlarıda yoktu.

Günümüze geldiğimizde yeni jenerasyon bu sessiz oyunu bıraktı. Anyma dünyanın en prestijli A/V showlarından birini yapıyor ve giydiği kıyafetler bununla uyumlu. Keinemusik tüm görsel dünyasını tasarlıyor, sahne duvarından merchandise'a kadar aynı estetik. Argy'nin look'u bir karakter gibi yerleşiyor. Hard techno'da daha edgy görünüşler, saçlar ortaya çıkıyor. Bu sanatçılar müziğin yanına bir görsel koydular ve o görsel kimliklerinin yarısı oldu.

Genellikle bu konuşmaların çıktığı yer burası oluyor: sahne kıyafeti sokakta rahat hissedeceğin bir şey olmamalı. Eğer metroda giyip dolaşabileceğin bir şeyle çıkıyorsan, sahne senin için başka bir boyuta dönüşmüyor, sadece daha yüksek sesli bir kafeye dönüşüyor. Brown'ın pelerini sokakta giyilmezdi, MJ'in tek eldiveni metroya binince tuhaftı, Gaga'nın et elbisesi zaten ayrı bir konu. Sahnede insanların uzaktan tanıyacağı bir şey olmalı; kulüpten arabasına yürürken "ben cidden bunu gördüm" dedirtecek bir şey.

Bulunduğunuz yere göre uç bir soru olabilir ama hepimizin bu seviyeye gelebileceğine inancım tam. Bu konu etrafında yapılan beyin jimnastiği bu soru etrafında dönüyor: "Hayranınız Halloween'de siz olmak isteseydi kıyafet olarak ne giyerdi?"

Bir sanatçının net bir görsel kimliği olduğu anda, fanlar onu giymeye başlıyor.

DJ Snake'in kendi anlattığı hikayede, 100USD'lik sahte bir saat takıp sahneye çıkıyor. Bu bir şekilde Hublot'un önüne düştüğünde resmi sponsorluk anlaşması sağlıyorlar. DJ Snake Cezayir asıllı, Paris banliyösünden çıkan bir isim. Hikayesine bakarsanız çoğumuzun yaşadığı şartlardan bir farkı yok. Yetenek olarak bu yazıyı okuyanların çoğunun DJ Snake'ten daha yetenekli olduğuna inancım tam. Aynı şeyi sizin de başarmanıza engel yok.

Bir dahaki sahneye çıktığınızda kendine şu soruyu sormanız lazım: biri beni sahnenin arkasından, yukarıdan, on metreden görse tanır mı? Sanatçı gibi mi gözüküyorum yoksa dinleyici mi? Sahnedeyken istediğimi yansıtabiliyor muyum?

Eğer bu soruların cevabı "siyah tişört" ise tebrikler, Fred Again, Ben Klock, Carl Cox gibi sanatçıların seviyesine çıkmışsınızdır ve tahminim bu yazıyı okumuyorsunuz. O seviyede değilseniz lütfen Pinterest'i açın, yukarıda sorduğum soruları cevaplayacak bir moodboard hazırlayın ve yaratmak istediğiniz imaj üzerinde çalışmalara başlayın. Sahnenin kıyafeti de albümün parçası.